Bird On A Wire

Damn! Dat lukt dus niet, dan maar de simpele weg: klik hier! Iemand enig idee wat die Schmap is? Een prestigieuze gerenommeerde reisgids?

En jawel, opnieuw belangwekkend nieuws uit het land der Koeien: in een oostelijke staat krijgen de koeien tegenwoordig een identiteitskaart om te voorkomen dat ze naar Bangledesh worden gesmokkeld om daar in de kookpot te belanden. In tegenstelling tot de koeminnende Hindoes in India, eten de moslims in Bangladesh wel eens graag een steak of rundsstoofpotje: Indiase koeien krijgen ID-kaart met foto. Het moet wel een raar zicht zijn: rijen Indiërs die met hun koe aanschuiven aan het politiekantoor om samen op de foto te gaan en “persoonsbeschrijvingen” op de ID-kaarten als “mankeert één hoorn” of “mist een halve staart”.

En ik die dacht dat bananen en rijst net een tegenovergestelde effect sorteerden? Politie laat dief vijftig bananen eten. Nu ja, Het Laatste Nieuws kan bezwaarlijk als “betrouwbare bron” geciteerd worden, dus dan maar op zoek naar bevestiging bij de geïnstitutionaliseerde betrouwbaarheid: Indian suspect in banana ordeal. Conclusie: de Indiase politie heeft inderdaad geen kaas gegeten van euh… “transitbevorderende middeltjes”, zoals dat proper in reclamespots heet. Ze hadden beter de eerste de beste toerist in hun land om raad gevraagd, want “when the bananas failed to produce the desired effect, police fed Sheikh Mohsin (de verdachte dus) rice, chicken and local bread”!? Het ideale menu om pas stevig geconstipeerd te geraken. Zelfs in India. Ik vraag me wel af of de bestolen dame haar collier nog zal dragen…

Weerom, die Indiërs toch: de deelstaat Maharashtra bant olifanten uit het straatbeeld van Mumbai. Niet omdat ze een gevaar zijn in het verkeer of welke “menselijke” reden dan ook, maar wel omdat het volgens de overheid “wreed is om ze nog langer bloot te stellen aan het drukke verkeer en de vervuiling”.

De dieren kregen “aandoeningen aan hun huid en poten door de hitte en het slechte wegdek.” De stad is te vuil voor olifanten, maar niet voor de mens? Of hoe een olifantenleven, symbool voor wijsheid en geluk, in India meer waard is als een mens? Nogal kort door de bocht, die conclusie, maar wel “logisch” voor een westerling.

Alle onfortuinlijke blootvoetse en dakloze Indiërs in de stad der contrasten kunnen nog zoveel gele bloemenkransen rond Ganesh hangen als ze willen, hun voeten zullen hoedanook hard genoeg moeten zijn voor het hete asfalt en de vuile stad. Moest meteen denken aan een foto die ik maakte in India. De eerlijkheid gebiedt mij wel toe te geven dat onderstaande foto van een olifant in het verkeer niet in Mumbai is gemaakt, maar in Delhi…

Hoewel, ook op menselijk vlak worden er af en toe pogingen gedaan om hier en daar een scherp randje af te veilen: in Calcutta gaan stemmen op om riksja’s die met de hand worden getrokken te verbieden, al stuit het plan wel op enige weerstand van de inwoners van de stad.

Velen vragen zich af hoe ze zich in het regenseizoen moeten verplaatsen in de stad, als het water borsthoog in de straten staat. Que? Dringend tijd om nog eens een putje in Indiase grond te gaan graven, hopelijk iets nieuws te ontdekken en héél even het gevoel te hebben dat ik het begrijp… Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Rare jongens, die Nederlanders. Vooral met koninginnedag! Klik hier voor bewegende beeldjes en zoek de Belgen.

Richard Gere heeft zich nu wel goed in de nesten gewerkt, nu is er al een aanhoudingsbevel ingediend tegen de vrome Boeddhist. Op de koffie bij de Dalai Lama in Dharamshala zal dus niet meer lukken… Niet alle Indiërs vinden zijn bedoelingen “in good humour“ blijkbaar niet zo grappig.

Vandaag in het nieuws: een gruwelijke schietpartij in Verenigde Staten en… Richard Gere, nochtans een vredelievend Boeddhist, heeft zich de toorn van de Indiërs op het lijf gehaald: http://news.bbc.co.uk/2/hi/entertainment/6560371.stm

Gere heeft op een aidspreventie-evenement in New Delhi het in zijn hoofd gehaald, Officer and Gentlemens-gewijs, de Indiase actrice Shilpa Shetty stevig beet te grijpen en - voorwaar! - een kus op de wang te geven! En meteen roept de natie: “Dood aan Shilpa Shetty!”

Heetgebakerd is ook wat je kan zeggen van Bollywood-films. Wie er ooit een zag - eentje volstaat - weet dat die bulken van de “verborgen” maar vingerdikke erotiek. Het (Romeo en Juliette-)verhaal is even voorspelbaar als de zinnenprikkelende blote buiken, het ritmische heupgewieg tijdens collectieve dansopwellingen en een heel register aan erotische insinueringen en symboliek. Het druipt er meer vanaf dan van… de kuif van Cameron Diaz in die ene film waarvan de naam me nu even ontsnapt.

Maar kussen? In publiek? Schandaal!

Tijdens een van mijn eerste treinreizen in India, zo eentje waar je etmaal samenleeft en -slaapt, had het lot ons samengebracht met een lieve Hindoe-familie en twee bebaarde Kasjmiri’s in lang gewaad… Bevooroordeeld als wij zijn sinds de woorden islam, fundamentalisme en terreur steeds vaker in één adem uitgesproken worden en met enig besef dat het in India niet altijd botert tussen de koeienliefhebbers en de varkensonthouders, was het eerste wat ik me opkwam: als dat maar goedkomt, we moeten hier nog een uur of 24 mee voort op een paar vierkante meter, vertikaal gestapeld in drie etages.

Maar al snel genoeg bleken ze elkaar best goed te verstaan, en niet alleen omdat het Urdu en het Hindi blijkbaar op elkaar lijkt. Hun gezamenlijk “objet de curiosité”: twee wantrouwige westerlingen met vreemde cijferslotjes aan hun rugzakken en andere reisgadgets waar ze geen touw aan vast konden knopen. Ales peis en vree dus in de coupé waar het gezin Hindoe, de broers Kasjmiri en witte Eurocentristen elkaar nieuwsgierig bekeken en begrepen.

Tot… mijn lief beslist te gaan slapen, mij een flinke slaapwel-smakkerd op de mond geeft (geen tongkus!) en op het laddertje kruipt naar zijn “upper bed”. De schok moet voelbaar geweest zijn tot in Thailand!

Het lieve gezin Hindoe keek met grote ogen naar het gebeuren en leek opgelucht dat hun twee dochtertjes al sliepen en de broers Kasjmiri’s…  sloegen geschokt de handen voor de ogen en leken het volgende half uur te bidden tot Allah om vergeving… Jezus, Allah, Ganesh, Maria, Mohammed, Shiva en Jozef! Ik kon wel door de treinvloer zakken!

Tot ik een paar dagen later de kop van een krant in de gaten kreeg… Schandaal, groot schandaal, want een van Bollywoods topactrices had het aangedurfd om haar lief, ook een acteur, in publiek (te zeggen: op restaurant) een kus te geven en dat was nu toch wel echt not done. Niet dat het om een vettige slurpende kleverige tongzoen ging, het betrof een zedelijke aanraking van haar lippen op zijn wang!

Nog dàgen hebben de kranten ervan bolgestaan: de actrice ontkende in alle toonaarden de Kus, zij zou zulk een verderfelijke daad nog niet overwegen, want ze is wel van goede huize, welopgevoed en welgemanierd!

Toen begreep ik dat de spontane en onschuldige opwelling van mijn lief, niet meer dan een droge routine in onze cultuur, voor de Mohammed-minnende Kajsmiri’s en fatsoenlijke Hindoe-familie moet overgekomen zijn als… porno.

By the way: ook op vergeven heeft Jezus geen patent, want tegen de ochtend was iedereen het debâcle helemaal vergeten: we moésten mee-eten van het voedselpakket van de familie en moésten mee naar Kasjmir, de mooiste staat van heel India en helemaal niet gevaarlijk als we de gasten waren van de bebaarde neven en hun familie, waar we als koningen ontvangen zouden worden. We zijn onze eigen weg gegaan, maar ik ben ervan overtuigd dat dat laatste een waarheid als een koe is.

P.S.: Ik hoop dat het met de familie van de Kasjmiri’s nog is goedgekomen. De twee broers waren op de terugweg van een bezoek aan een familielid dat in Delhi in het ziekenhuis lag na een beroerte. Ik vraag me af wie mij zou komen bezoeken in het ziekenhuis, als daar een treinrit van 2 x 24 uur voor nodig was…

Bij gebrek aan eigen verhalen, steel ik maar die van anderen: “British man’s new life as a Indian godess”! All the freaky people make the beauty of the world!

Ik kreeg vandaag deze link in mijn mailbox van B. Hetgeen me meteen herinnert aan een kladje dat ik nog moest afmaken en publishen… Wordt dus vervolgd.

Damn, als ik deze reisfoto’s zie, sla ik felgroen uit van jaloezie… Maar als liefhebber van de kunst der fotografie kan ik ze jullie toch niet ontzeggen. Klik en geniet. Maar ook ik geef niet op en blijf proberen